مرگ پدرم

ساعت حدود شش صبح در فرودگاه به همراه دو نفر از دوستانم منتظر اعلام پرواز بودیم. پسرکی حدوداً هفت ساله جلو آمد و گفت: واکس میخواهی؟کفشم واکس نیاز نداشت، اما از روی دلسوزی گفتم: «بله.»به چابکی یک جفت دمپایی جلوی پاهایم گذاشت و کفش ها را درآورد. به دقت گردگیری کرد، قوطی واکسش را با دقت باز کرد، بندهای کفش را درآورد تا کثیف نشود و آرام آرام شروع کرد کفش را به واکس آغشتن. آنقدر دقت داشت که گویی روی بوم رنگ روغن میمالد. وقتی کفشها را حسابی واکسی کرد، با برس مویی شروع کرد به پرداخت کردن واکس. کفشها برق افتاد. در آخر هم با یک پارچه، حسابی کفش را صیقلی کر مرگ پدرم...

احمد آقا گفت : این را که می گویم به خاطر تعریف از خود یا ... نیست.می خواهم اهمیت ارتباط و توسل به اهل بیت (ع) را بدانی.بعد ادامه داد : یک بار در عالم رویا بهشت را با همه ی زیبایی هایش دیدم. نمی دانی چقدر زیبا بود...با سرعت به سمت بهشت حرکت کردم. اما هر چه بیشتر می رفتم مسیر عبور من باریک و باریک تر می شد ! به طوری که مانند مو باریک شده بود . من حس کردم الآن است که از این بالا به پایین پرت شوم.آنجا بود که حدس زدم این باید صراط باشد ؛همان که می گویند از مو باریک تر و از شمشیر تیز تر خواهد شد ...مانده بودم چه کنم ! هیچ راه پس و پیش نداشتم . یکدفعه یادم افتاد که خد مرگ پدرم...